Mijn oor correctie

Plastisch chirurgie is op het moment een beetje een gevoelig onderwerp. Mensen denken dan toch snel aan extreem dikke lippen, grote borsten en een achterwerk waar je niet omheen kan. Dat is tenminste het beeld dat wordt gevormd door de media. Gelukkig zit er ook een mooie kant aan plastisch chirurgie. Want wat nou als een kleine chirurgische ingreep je leven kan veranderen? Hoe messed up dat ook klinkt, zo voelde het wel voor mij.

Al toen ik jong was viel het mij op dat mijn oren een stuk groter waren dan die van mijn vriendinnetjes, maar toen had ik er gelukkig nog niet zoveel last van. Die oren horen bij mij, dit is wie ik ben. Helaas begon ik daar anders tegenaan te kijken toen ik wat ouder werd. Ik vond het echt heel lelijk en begon ze te verbergen. Zo droeg ik mijn haar altijd los en wanneer ik met gym werd verplicht om mijn haar vast te dragen wist ik het altijd zo te vlechten dat mijn oren zo goed als niet zichtbaar waren. Lang verhaal kort: ik was de hele dag bezig om ze zo goed mogelijk te verstoppen. Gelukkig ben ik er nooit om gepest.

Het kon dus ook niet anders dat het mijn familie begon op te vallen. De eerste die erover begon was mijn moeder, dat weet ik nog goed. ‘Lieverd, je weet dat daar operaties voor zijn?’ Erg lief bedoeld, maar daar wilde ik echt niets van weten. Ik bleef mijn oren liever voor de rest van mijn leven verbergen dan dat er iemand zou gaan snijden in mijn hoofd. Alles behalve dat! In de tweede klas van de middelbare school was er iemand die de operatie wel had laten uitvoeren. Ik was zo nieuwsgierig als maar kan en vroeg haar de oren van het hoofd. Gelukkig waren die goed vastgemaakt haha. Haar transformatie hielp mij over de streep, want dat wilde ik ook!

Binnen twee weken haalde ik het aan bij mijn ouders en al vrij snel zat ik samen met mijn moeder bij de huisarts voor een verwijsbrief naar de kno-arts. ‘Ja, dat zijn flaporen’ zei de huisarts. Ouch, dat wist ik zelf ook erg goed, maar dat hij het hardop zei deed toch best pijn. Gelukkig was er een oplossing voor en op 15 januari 2013 was het dan eindelijk zover. Ik begrijp het als jullie benieuwd zijn naar de voor en na foto’s. Dat zou ik zelf ook zijn, maar deze houd ik liever voor mezelf. Niet omdat ik mij schaam voor hoe ik er eerst uitzag, maar eerder omdat de foto’s er niet zo smakelijk uit zien. Ik denk dat je het verschil wel een beetje kunt inbeelden.

De dag van de operatie was ik zo stik zenuwachtig dat er wel honderd vlucht reacties door mijn hoofd schoten, maar de wil was inmiddels sterker dan de angst. De zuster schreef mij in, gaf me een operatie jas/jurk en van tevoren had ik mijn haar goed gevlochten zodat het makkelijk in het haarnetje bleef zitten. Op naar de volgende kamer! Daar werd ik op een klein bedje gelegd, werd het infuus in mijn hand geprikt en bevestigde een andere zuster de hartplakkers. Hup, daar ging die hand in mijn shirtje. Ik was 13 jaar en mocht geen bh aan onder de operatiekleding. Ik weet nog goed dat ik het onwijs raar vond dat ze zo in mijn shirt begon te graaien! Mijn kleine bedje werd inmiddels de operatiekamer ingereden. Daar was het erg koud en er stonden een stuk of 6 mensen om mij heen. Wat een aandacht! De anarchist begon de narcose in te spuiten en terwijl ik de vloeistof door mijn arm voelde gaan probeerde ik aan iets anders te denken. Waar moet ik aan denken? Zac Efron ofso?

Het volgende moment werd ik wakker in de uitslaapkamer met een dikke rol verband om mijn hoofd. Zo dat zat er op! Iedereen ontwaakt anders uit zijn narcose, helaas verliep dit bij mij niet zo soepel. Ik werd in paniek wakker ondanks dat ik precies wist waar ik was en wat er was gebeurd. Dit kon ook niet anders aangezien ik zo onwijs zenuwachtig was geweest voor de operatie. Hoewel het voelde alsof ik daar een kwartiertje ben geweest bleek dus achteraf dat ik daar wel drie uur gelegen heb omdat ik steeds weer weg viel door de narcose. Inmiddels zat mijn moeder naast me een tijdschrift te lezen en vroeg de broeder of hij de hartplakkers mocht verwijderen. Blijkbaar hadden ze dus meegekregen dat ik de actie van de zuster niet zo op prijs stelde haha.

Van tevoren was gezegd dat de napijn van deze operatie nog wel eens zou kunnen tegenvallen. Ik had mezelf dus goed voorbereid, maar moet toegeven dat ik het echt reuze vond meevallen! Wat wel vervelend was is dat ik niet op mijn oren mocht liggen. Daardoor werd ik dus eigenlijk verplicht om rechtop te slapen. De eerste nacht deed ik dat op de bank met mijn hoofd op het randje van de leuning. De tweede, derde en vierde nacht sliep ik wel op mijn kamer, maar dan met een gevulde weekendtas achter mijn rug. Rechtop slapen was niet echt ideaal, maar het was het wel waard! Na nacht vier waren de watten rollen achter mijn oren per ongeluk verschoven waardoor ik terug moest naar het ziekenhuis voor nieuw verband.

Een week na de operatie mocht het verband er helemaal vanaf. Het moment dat ik mijn ‘nieuwe oren’ zag was nogal vreemd. Mijn gezicht zag er zo anders uit! Ik moest er erg aan wennen, maar was heel blij met het resultaat. Ook waren en tijdens de operatie een hoop zenuwen doorgesneden waardoor ik geen gevoel had in mijn oren. Als ik het mij nog goed herinner was dat gevoel na 2 jaar volledig terug. De reacties van de mensen om mij heen waren niet zoals ik had verwacht. Ze hadden namelijk nooit echt erg gehad in mijn flaporen, pas toen ik ze voor en na foto’s liet zien begrepen ze het beter. Mijn familie wist er wel van en was blij voor mij. Al weet ik wel nog dat mijn tante er erg aan moest wennen ♥

In hoeverre deze operatie mijn leven heeft veranderd? Ik ben nu een heel stuk zekerder over mezelf en mijn uiterlijk. Ik draag mijn haar nu zoals ik dat wil, want voor mijn gevoel kon dat eerder niet. Ook weet ik bijna zeker dat ik nooit was begonnen met bloggen. Ik was niet tevreden over mijn uiterlijk en dat wil je dan niet delen met anderen. Of ik flaporen lelijk vind? Nee! Maar het paste gewoon niet bij mij. Hoe je aan flaporen komt? Daar wordt je mee geboren. Ze komen er niet doordat je je haar achter je oren draagt zoals veel mensen dat wel beweren. Plastisch chirurgie blijft in mijn ogen wel een dingetje. Je laat je toch opereren aan een gezond lichaam. Gelukkig is bij mij alles goed gegaan en heb ik geen complicaties gehad na de operatie, maar dat is wel iets waar je rekening mee moet houden. Het heeft een tijdje geduurd voordat ik besloot om dit te plaatsen, maar ik vind het fijn dat ik mijn ervaring nu heb kunnen delen en ik hoop dat je er iets aan hebt ♥

Until next time,
Romy

2 thoughts on “Mijn oor correctie

Reacties zijn gesloten.